アラスカの聖インノケンティ – Saint Innocent of Alaska (+1879)

http://alaskaofmyheart.wordpress.com

ALASKA OF MY HEART

アラスカの聖インノケンティ

Saint Innocent of Alaska (+1879)

アラスカのインノケンティ(1797年8月26日 – 1879年3月31日)は、正教会の主教であり聖人(成聖者)。

アレウト語(Aleut language)の表記法も考案し翻訳を行いつつアラスカとシベリアへの宣教を行った事から、「北米の亜使徒」「アラスカとシベリアの光照者」との称号が付される事がある。晩年にはモスクワ府主教も務めた。

同名人物との区別の際、地名・尊称のほか、姓であるヴェニアミノフ も用いられる。

日本の函館を訪れた事があり、日本で初めて主教祈祷による聖体礼儀を行った人物でもある。また、日本の亜使徒聖ニコライとニコライエフスクと函館で会っており、ニコライに日本語学習に専心するよう指導した。

生涯

幼年 – 青年時代

1797年8月26日にイルクーツク州アンギンスコエ村 に生まれる。俗名はイヴァン・エヴセエヴィチ・ポポフ。後に司祭となった際の名として記述される「イオアン・ヴェニアミノフ」の「イオアン」は、ロシア語表記「イヴァン」の、教会スラヴ語再建音によるものである。

1807年にイルクーツク神学校に入学。1817年の卒業前に結婚し、輔祭となってイルクーツクの生神女福音聖堂に奉職。1818年に神学校を卒業すると、教会学校の講師に任じられ、1821年には同教会の司祭に任じられる。1823年までの短い任であったが、人々の尊敬と信頼を得ていたと伝えられる。

アラスカ宣教・アレウト語による翻訳と執筆

1823年5月7日、新しい任地であるアリューシャン列島の島、ウナラスカに向かってイルクーツクを出発するが、交通機関の発達していない当時、旅は困難を極め、目的地であるウナラスカについたのは翌1824年7月29日のことであった。

到着してからまず聖堂を建てるが、大工としての才能もあったイオアン(インノケンティ)は原住民に建築を指導しつつ、自らも工事に参加。『主の昇天聖堂』が完成する。

また、アレウト語(Aleut language)を学んだ。当時文字を持たなかったアレウト語にアルファベット表記法を考案。正教要理、福音書をアレウト語に翻訳。『天国への道しるべ』(”A Directive of the Way to the Kingdom of Heaven”)もアレウト語で書いた。

管轄していた教区は広大であり、その宣教・指導には大変な困難があった。島から島へと、バイダルカと呼ばれるカヌーで海峡を横断して管轄区を回ったが、そのカヌーは一人が座るのが精一杯という代物であり、風雨の中、海をカヌーで渡る事も珍しくなかった。風雨の中で身体全体を濡らしてしまった後は、ユルタと Continue reading “アラスカの聖インノケンティ – Saint Innocent of Alaska (+1879)”

Advertisements

山下りん Rin Yamashita, Japan (1857-1939)

http://orthodoxyofmyheart.wordpress.com

ORTHODOXY OF MY HEART

山下りん

Rin Yamashita, Japan (1857-1939)

山下 りん(山下 里舞、やました りん、安政4年5月25日(1857年6月16日) – 1939年(昭和14年)1月26日)は、日本の画家である。日本人最初のイコン画家として知られる。正教徒で聖名はイリナ。そのためしばしばイリナ山下りんとも言及される。

略歴

常陸国笠間藩(茨城県笠間市)の出身。1873年(明治6年)に江戸に出て豊原国周という浮世絵師に学び、後に川上冬崖に洋画を学んだ中丸精十郎に師事する。1877年(明治10年)には工部美術学校に入学し、アントニオ・フォンタネージの指導を受けた。同窓生の山室政子の影響で正教会に改宗した。工部美術学校は1880年(明治13年)に退学する。

同年、山室の代役で教会より派遣され聖像画家として修養すべく帝政ロシアの首都サンクトペテルブルクに留学した。ビザンチン式の聖像の技法を山下自身は好まず、ロシア滞在中に記した日記に「イコンはおばけ絵」「イタリヤ画(ラファエロが描いたような絵)が画きたい」などの発言を残している。滞在中は女子修道院でイコン製作技術を学び、本当は5年滞在のところを丸2年滞在して1883年(明治16年)に帰国した。

帰国後は東京神田駿河台にあった日本正教会の女子神学校にアトリエを構え、外界との接触を絶ちイコン製作に没頭する。1891年(明治24年)に竣工したニコライ堂にも後にイコンを描いた(関東大震災で焼失)。主に関東地方や東北・北海道を中心に300点あまりの聖像を残した。作風には留学当時ロシアで支持されていた西欧カトリックの宗教画の影響が強く、模写したロシア・イコンを通じて山下りんがギュスターヴ・ドレの聖画集を間接的に模写していたことが指摘されている。

イリナ山下のイコンは全て模写であり無署名である。この点において、正教のイコンの原則を忠実に守っている。ロシア留学からの帰国後は、留学経験を誇る風もなく、機関紙である『正教時報』に留学体験を書くこともなく、肖像写真にも土産にもらったワンピースを着ることもなく粗末な木綿の着物で写り、教会内で目立った自己主張もせず、ただただイコン制作のみに努めた。当時の女子神学生の証言として、周囲とは全く没交渉で、浴室で稀に会った程度であり、アトリエすらも見た者は居なかったというものがある。

ロシア革命後は正教も衰えたため、1918年(大正7年)、61歳で郷里の笠間に戻り、晩年は白内障のためもあって絵筆はとらなかったという。満81歳で没。墓所は笠間市の光照寺。

1901年(明治34年)44歳で制作、個人所有のイコン、ウラジーミルの聖母は2005年に『美の巨人たち』でとりあげられた。

留学先

りんの留学した修道院は、長らく名称、所在地が不明であったが、1979年、川又一英が、当時のレニングラード(サンクトペテルブルク)を訪問し、突き止めている。これは、市の中心から南へ5km、ザバルスカン大通り(現モスコフスキー通り)に面した、正式名称サンクトペテルブルク復活女子大聖堂、通称ノヴォデーヴィチ女子修道院である。エルミタージュ美術館へ行程8kmほどで、一時期、りんは馬車で通っていた。その後、ロシア革命、第二次大戦を経て荒廃していたが、ソ連崩壊後、徐々に再建されている。

Wikipedia

Rin Yamashita, Ιαπωνία (1857-1939): Η Ιαπωνέζα ζωγράφος, καταγώμενη από οικογένεια Samurai, η οποία βαπτίστηκε Ορθόδοξη Χριστιανή από τον Άγιο Νικόλαο Κασάτκιν, Φωτιστή της Ιαπωνίας (+1912)

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

 

Rin Yamashita, Ιαπωνία (1857-1939): Η Ιαπωνέζα ζωγράφος, καταγώμενη από οικογένεια Samurai, η οποία βαπτίστηκε Ορθόδοξη Χριστιανή από τον Άγιο Νικόλαο Κασάτκιν, Φωτιστή της Ιαπωνίας (+1912)

Η Rin Yamashita γεννήθηκε το 1857 σε μία φτωχή οικογένεια Samurai στην πόλη Kashima της Ιαπωνίας. Σαν μικρό κορίτσι, της άρεσε η γλυπτική και η ζωγραφική. Όταν η Rin ήταν 16, πήγε στο Tokyo να σπουδάσει ζωγραφική. Εκεί συνάντησε τον Άγιο Νικόλαο Κασάτκιν τον Φωτιστή της Ιαπωνίας (+1912) και ενδιαφέρθηκε σοβαρά για την Ορθόδοξη Πίστη. Μερικοί από τους Ιάπωνες φίλους της στο Tokyo ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η Rin βαπτίστηκε και της δόθηκε το Ρωσικό όνομα Irina (Rin).

Η Irina αγάπησε την Ρωσική τέχνη, ειδικά το έργο του Ivan Kramskoy ο “Χριστός στην Έρημο”.

Εκείνο τον καιρό, η Ορθόδοξη Εκκλησία στο Tokyo δεν είχε Ι. Εικόνες και υπήρχε ανάγκη για μία σχολή αγιογραφίας. Ο Επίσκοπος Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν είδε πόσο ταλαντούχα ήταν η Irina και την έστειλε στην Αγία Πετρούπολη να σπουδάσει αγιογραφία.

Το κλίμα της Αγίας Πετρούπολης ήταν πολύ δύσκολο για την Irina και ήταν συχνά άρρωστη. Όμως ήταν καλή μαθήτρια και μάθαινε γρήγορα. Το αγαπημένο της μέρος στην Αγία Πετρούπολη ήταν το Μουσείο Hermitage.

Ο Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν έστελνε γράμματα στην Irina για να την ενθαρρύνει. Έλεγε στην Irina πως θα γίνει μία εξαιρετική αγιογράφος.

Το 1883 η Irina επέστρεψε στην Ιαπωνία. Ζωγράφισε Ι. Εικόνες για την Εκκλησία και δίδαξε πολλούς μαθητές. Με την βοήθεια της, πολλοί Ιάπωνες έμαθαν να κατανοούν και να αγαπούν την Ρωσική παράδοση και τέχνη. Η Ι. Εικόνα της Θεοτόκου που ζωγράφισε δόθηκε στον Τσάρο Νικόλαο τον Β´ όταν αυτός επισκέφτηκε την Ιαπωνία το 1891.

Η Irina πέθανε το 1939. Δυστυχώς, πολλές Ι. Εικόνες που σχεδιάστηκαν από την Irina Yamashita χάθηκαν σε έναν σεισμό. Η Ι. Εικόνα της Θεοτόκου που δόθηκε στο Τσάρο Νικόλαο τον Β´ φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο Hermitage.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/02/blog-post_10.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

Rin Yamashita, Japan (1857-1939): From Samurai family to Orthodox Christianity by Saint Nickolas Kasatkin the Enlightener of Japan (+1912)

http://conversionstoorthodoxy.wordpress.com

CONVERSIONS TO ORTHODOXY

Rin Yamashita, Japan (1857-1939): From Samurai family to Orthodox Christianity by Saint Nickolas Kasatkin the Enlightener of Japan (+1912)

Rin Yamashita was born in 1857 in a poor Samurai family in the town of Kashima, Japan. As a little girl, she loved drawing and sculpting. When Rin was 16, she went to Tokyo to study art. There she met Saint Nicholas Kasatkin the Enlightener of Japan (+1912)  and became seriously interested in the Orthodox faith. Some of her Japanese friends in Tokyo were Orthodox Christians. Rin converted to Christianity and was given the Russian name Irina.

Irina loved Russian art, especially Ivan Kramskoy’s painting Christ in the Desert.

At that time, the Orthodox Church in Tokyo did not have icons, and there was need for an icon-painting school. The Bishop Saint Nicholas Kasatkin of Japan  saw how talented Irina was and sent her to Saint Petersburg to study iconography.

The climate of Saint Petersburg was very difficult for Irina, and she was often ill. But she was a good student and learned well. Her favourite place in Saint Petersburg was the Hermitage.

Saint Nicholas Kasatkin sent letters to Irina to encourage her. He told Irina that she would become a wonderful painter.

In 1883 Irina returned to Japan. She painted icons for the church and taught many students. With her help, many Japanese people learned to understand and love Russian culture and art. Her icon of the Theotokos was given to Tsarevich Nicholas, future Saint Tsar Nicholas II, when he visited Japan in 1891.

Irina died in 1939. Sadly, many icons painted by Irina Yamashita were lost in an earthquake. Her icon of the Theotokos presented to Tsar Nicholas II is now kept in the Hermitage.

Source:

http://www.englishforrussianorthodox.com/rin-yamashita

ENGLISH LANGUAGE STUDY FOR RUSSIAN ORTHODOX LEARNERS

Rin Yamashita (1857-1939) – Eiconograffwr benywaidd a anwyd yn Kasama, Japan ╰⊰¸¸.•¨* Welsh

http://easternorthodoxchurch.blogspot.com

EASTERN ORTHODOX CHURCH

Eiconograffwr benywaidd a anwyd yn Kasama, Japan oedd Rin Yamashita (16 Mehefin 1857 – 26 Ionawr 1939).

Bu farw yn Kasama ar 26 Ionawr 1939.

Wikipedia

Saint Andronik Bishop of Kyoto (Japan) and Perm (Russia), Hieromartyr in Russia, from Povodnevo, Yaroslavl, Russia (+1918)  – June 4, June 6, June 7 and July 7

http://saintsbookorthodoxy.wordpress.com

SAINTS BOOK – ORTHODOXY

Saint Andronik Bishop of Kyoto (Japan) and Perm (Russia), Hieromartyr in Russia, from Povodnevo, Yaroslavl, Russia (+1918)

June 4, June 6, June 7 and July 7

Archbishop Andronik (August 1, 1870 – July 7, 1918), was a bishop in the Russian Orthodox Church and a saint, glorified as Hieromartyr Andronik, Archbishop of Perm in 2000.

Archbishop Andronik was born as Vladimir Nikolsky, on August 1, 1870, in Povodnevo, a village in Myshkin uyezd, Yaroslavl diocese. His father was a deacon in the Russian Orthodox Church. After he finished his studies at the Yaroslavl Seminary in 1891, he entered the Moscow Theological Academy. On August 1, 1893, during his studies in Moscow, he was tonsured a monk and given the religious name of Andronik. He was ordained to the diaconate on August 6 of that same year. On July 22, 1895, he was ordained as a priest.

From 1895, Andronik was assigned first to the theological seminary of Kutaisi in Georgia and then at the seminary at Ardon as inspector and instructor.

In 1897, Andronik was assigned as a member of the Russian Orthodox mission to the Empire of Japan, under Bishop Nikolai (Kasatkin), later glorified as St. Nicholas of Japan, to assist him in his missionary work, which he began 1861. Hieromonk Andronik was very surprised by this assignment and felt inadequate for the position, but ultimately he accepted it as God’s will. His journey began in St. Petersburg, on September 21, 1897, and continued from Odessa with Archimandrite Sergius (Stragorodsky) on October 26. Traveling through European countries and the United States, they arrived in Japan on December 26. He wrote and published a book about this journey, A Missionary Journey to Japan (published in Kazan, Russia in 1899).

On November 5, 1906, Andronik was consecrated as the first Bishop of Kyoto, which became the seat of the West Japan Diocese of the Japanese Orthodox Church. Although Bishop Andronik was the bishop of Kyoto, he lived in Osaka which, while it then was the second largest city in Japan, was also where most of Orthodox faithful lived. After he arrived in Osaka, he began to feel ill and found performing his duties difficult. After serving in Osaka for three months, he asked leave to resign and to depart from Japan. On May 27, 1907, he left Japan and returned to Russia. There, he was assigned on October 26 to be the deputy to Bishop Eulogius of Kholm. In 1908, he was assigned bishop of Tikhvin in Novgorod diocese.

On July 30, 1914, Andronik was appointed bishop of Perm and Solikamsk. Eleven days before, on July 19, World War I began. As the war progressed, he worked energetically for one and a half million inhabitants and 570 churches in this region.

In summer 1916, Andronik traveled to the Imperial Russian Army headquarters outside St. Petersburg where Tsar Nicholas II was leading the army. The purpose of this trip was to warn the Tsar about Rasputin. However, the Tsar would not take him seriously and his trip failed. But Nicholas II was pleased with the gift Bishop Andronik gave him on behalf of the people, a pair of soldier’s boots that the province of Perm provided the army.

In 1917, Andronik became Bishop of Perm and Kungur, and became one of the seven hierarchs in the pre-conciliar synod preparing for the Local Council of the Russian Church in Moscow. He was very active throughout the council, from August 1917 until April 1918, which was the end of the second session of the Council. As the agitation of the Bolshevik take-over intensified on January 25, 1918, Bishop Adronik made a written appeal to the faithful to defend the heritage of the Church from the aggressors and looters as attacks became more frequent.

Andronik was a firm supporter of the Tsar. From his point of view, it was God’s will that the anointed Tsar should reign over the empire; hence, the monarchy was an appropriate governmental system for Christians. But this did not mean he supported tyranny: the Tsar should listen to his people, and the monarch and the people should come to peace.

In February, in the Perm region, the Bolsheviks began to loot churches and monasteries. When the second session of the Council ended, Andronic returned to Perm. Patriarch Tikhon had elevated him to archbishop on April 25, Palm Sunday. On Holy Thursday, April 16, the Bolsheviks carried out a search of his residence. He remained calm and continued the services of Holy Week and Pascha (Easter).

The Bolshevik authorities increased pressure on the church in the following weeks. Finally Archbishop Andronik was arrested at midnight on July 4. In response, the clergy in Perm went on strike from the night he was arrested until July 13, halting all divine services in the region except baptism and the last rites for the dying. There are various accounts of his death. The apparently most consistent says that on July 7, 1918 he was taken to the forest and forced to dig his own grave. After lying down in it, he was covered with earth and shots were fired into the dirt.

In 2000, the Russian Orthodox Church glorified him as Hieromartyr Andronik, Archbishop Of Perm, one of the Russian New Martyrs and Confessors. His feast day is July 7.

Source: Wikipedia

Άγιος Ανδρόνικος Νικόλσκυ, Επίσκοπος Kyoto Ιαπωνίας και Perm Ρωσίας, Ισαπόστολος Ιαπωνίας και Ιερομάρτυς στη Ρωσία, καταγόμενος από το Povodnevo του Yaroslavl της Ρωσίας (+1918) – 4 Ιουνίου, 6 Ιουνίου, 7 Ιουνίου και 7 Ιουλίου

 http://orthodoxyofmyheart.blogspot.com

ORTHODOXY OF MY HEART

Άγιος Ανδρόνικος Νικόλσκυ, Επίσκοπος Kyoto Ιαπωνίας και Perm Ρωσίας, Ισαπόστολος Ιαπωνίας και Ιερομάρτυς στη Ρωσία, καταγόμενος από το Povodnevo του Yaroslavl της Ρωσίας (+1918)

4 Ιουνίου, 6 Ιουνίου, 7 Ιουνίου και 7 Ιουλίου

Ο Άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου του 1870 στο χωριό Ποβόντνεβο της επαρχίας Γιαροσλάβ, στην κεντρική Ρωσία. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Βλαδίμηρος.

Στην ηλικία δέκα χρονών γράφτηκε σε Εκκλησιαστικό Σχολείο και μετά την αποφοίτηση του, το 1885 στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Γιαροσλάβ.

Το 1891, ως αριστούχος απόφοιτος του Σεμιναρίου, έγινε δεκτός στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας. Τα χρόνια εκείνα ο νεαρός φοιτητής συναντήθηκε με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης και ζήτησε τις φωτισμένες συμβουλές του.

Την 1η Αυγούστου του 1893 στον ναό της Ακαδημίας τελέστηκε ή μοναχική του κουρά. Στις 6 Αυγούστου του 1893 ο μοναχός Ανδρόνικος χειροτονήθηκε διάκονος, και στις 22 Ιουλίου του 1895 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1897 διορίζεται από την Ιερά Σύνοδο στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Ιαπωνίας.

Τον Μάρτιο του 1899 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.

Στις 23 Οκτωβρίου του 1906 ο π. Ανδρόνικος διορίστηκε βοηθός του επισκόπου Νικολάου στην Ιαπωνία. Λόγω της εύθραστης υγείας του αρρώστησε βαριά και στις 7 Ιουλίου του 1907 η Σύνοδος αποφάσισε την ανάκληση του από την Ιαπωνία.

Στις 26 Οκτωβρίου του 1907 η Ίερά Σύνοδος ανέθεσε στον επίσκοπο Ανδρόνικο την προσωρινή διαποίμανση της επαρχίας Χόλμ, και στις 15 Μαρτίου του 1908 διορίστηκε βοηθός του αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ.

Στις 8 Μαρτίου του 1913 ανέλαβε την διαποίμανση των επαρχιών Ομσκ και Παβλοντάρσκ της Δυτικής Σιβηρίας.

Τον Αύγουστο του 1914. η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε να τον μεταθέσει για άλλη φορά στην εκκλησιαστική επαρχία Πέρμ στη Βόρεια Ρωσία.

Στις 6 Ιουνίου του 1918 όργανα του αθεϊστικού καθεστώτος, αφού τον σκέπαζαν ζωντανό με χώμα στον τάφο, πυροβόλησαν μερικές φορές τον γενναίο αθλητή της πίστεως αρχιεπίσκοπο Ανδρόνικο και σε λίγο το μαρτυρικό του λείψανο ήταν θαμένο στη γη.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ

Στις 3 Ιουνίου του 1918 ο ιεράρχης πληροφορήθηκε τα σχέδια της συλλήψεώς του από έναν τυχαίο ακροατή τους. Αποφάσισε, ωστόσο, να μην εγκαταλείπει την επαρχία, αλλά να παραμείνει στη θέση του, ανάμεσα στο ποίμνιό του, και, αν ήταν θέλημα του Κυρίου, να μαρτυρήσει γι’ Αυτόν.

Ενημέρωσε τους συνεργάτες του. Έστειλαν στο καμπαναριό του Καθεδρικού Ναού τον μοναχό Μιχαήλ με την εντολή να σημάνει συναγερμό με τις καμπάνες τη στιγμή της συλλήψεως.

Την ίδια νύχτα, μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, όλο το τετράγωνο, στο οποίο βρισκόταν το επισκοπείο, κυκλώθηκε από στρατιώτες. Είχαν φέρει μιαν άμαξα με γρήγορα άλογα, με την οποία θα έβγαζαν τον αρχιεπίσκοπο από την πόλη το συντομότερο δυνατό και θα τον οδηγούσαν στη γειτονική πόλη Μοτοβίλιχα.

Μέσα στο σκοτάδι μερικές φιγούρες πλησίασαν την εξώπορτα της αρχιερατικής κατοικίας. Ήταν κλειδωμένη. Την ξήλωσαν και μπήκαν. Χτύπησαν την άλλη πόρτα. Άνοιξε ο θυρωρός.

-Πού είναι ο Ανδρόνικος;
-Πάνω.

Μερικοί οπλισμένοι στρατιώτες έμειναν εκεί. Ανέβηκαν μόνο τρεις άνδρες, ο πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Περμ Μάλκωφ, ο αστυνομικός διευθυντής της Περμ Ιβάντσενκο και ο βοηθός του αστυνομικού διευθυντή της Μοτοβίλιχα, Ζουζγκώφ. Ο δεσπότης αγρυπνούσε μαζί με δύο κληρικούς.

-Ποιος από σας είναι ο αρχιεπίσκοπος Ανδρόνικος; τους ρώτησαν.
-Εγώ είμαι, απάντησε ήρεμα ο ιεράρχης.

Τη στιγμή εκείνη οι καμπάνες του Καθεδρικού Ναού σήμαναν συναγερμό. Ακούστηκαν μερικοί πυροβολισμοί, και η καμπανοκρουσία σταμάτησε.

Πρόσταξαν τον αρχιεπίσκοπο να τους ακολουθήσει δίχως χρονοτριβή. Εκείνος υπάκουσε αδιαμαρτύρητα. Σε λίγα λεπτά έμπαινε στην άμαξα, που περίμενε μπροστά στην εξώπορτα, μ’ ένα τριμμένο ράσο, έναν καλογερικό σκούφο, το αρχιερατικό του εγκόλπιο και το ραβδί του στο χέρι. Δίπλα του κάθησε ο Ζουζγκώφ και απέναντί του ένας από τους επιτρόπους. Αμέσως η άμαξα κίνησε για τη Μοτοβίλιχα.

Οι στρατιώτες στο μεταξύ συνέλαβαν όσους βρήκαν στο επισκοπείο: τον αρχιμανδρίτη Παχώμιο, τον διάκονο Ευλόγιο, τον φύλακα, τον θυρωρό και τον κλητήρα. Τους μετέφεραν όλους αρχικά στην Εκτελεστική Επιτροπή και έπειτα στη φυλακή. Σύντομα, όμως, τους άφησαν ελεύθερους, αφού πρώτα τους πειθανάγκασαν να υποσχεθούν ενυπόγραφα ότι δεν θα μιλούσαν σε κανέναν για τη σύλληψη του αρχιεπισκόπου.

Η άμαξα σταμάτησε στο Αστυνομικό Τμήμα της Μοτοβίλιχα για αλλαγή αλόγων. Κατέβασαν τον δεσπότη και τον έκλεισαν σ’ ένα γραφείο. Τότε τηλεφώνησε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εργατών της Μοτοβίλιχα Μιάσνικωφ και ζήτησε να τον περιμένουν. Άλλωστε, η μέρα είχε ήδη χαράξει. Η κίνηση, που είχε αρχίσει στους δρόμους, φόβιζε τους επίδοξους φονιάδες του αρχιεπισκόπου.

Όταν σε λίγο ήρθε ο Μιάσνικωφ, ανακοίνωσε στους αστυνομικούς πως αποφασίστηκε η αναβολή της εκτελέσεως. Το γνωστοποίησαν στον ιεράρχη, αλλά εκείνος δεν το πίστεψε.

-Γνωρίζω ότι θα με εκτελέσουν, είπε με βεβαιότητα….

Στις 5 Ιουνίου το βράδυ έγινε η μεταφορά του ιεράρχη στην Περμ και η παράδοσή του στην Εκτελεστική Επιτροπή….

Όλη την ημέρα της 6ης Ιουνίου του 1918 ο αρχιεπίσκοπος την πέρασε κλεισμένος στο κρατητήριο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Περμ. Τον φρουρούσαν κόκκινοι στρατιώτες ιδιαίτερα σκληροί, που τον χλεύαζαν και τον έβριζαν ασταμάτητα.

Το βράδυ τον έφεραν στο γραφείο για ανάκριση. Για πολλή ώρα ο πρόεδρος της Επιτροπής Μάλκωφ και το μέλος της Σίβκωφ τον βομβάρδιζαν με ερωτήσεις. Δεν απάντησε σε καμία. Είχε κλειστεί στον εαυτό του και προσευχόταν ακατάπαυστα. Στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένες η ειρήνη και η ανδρεία…

Οι ανακριτές, βλέποντας ότι έχαναν τον καιρό τους, τον έστειλαν πάλι στο κρατητήριο. Η εκτέλεσή του ανατέθηκε στους αστυνομικούς Ουβάρωφ και Πλατούνωφ και σε τρεις Λιθουανούς.

Στη μία η ώρα μετά τα μεσάνυχτα έβγαλαν τον ιεράρχη από το κρατητήριο. Τότε πετάχτηκε από το υπόγειο ο Ζουζγκώφ και ζήτησε από τον Πλατούνωφ να τον πάρουν μαζί τους, γιατί ήθελε να παραβρεθεί «στην ταφή του Ανδρόνικου». Ο Πλατούνωφ του είπε ν’ ανέβει στην άμαξα και να καθήσει δίπλα στον αρχιεπίσκοπο.

Στον δρόμο ο ιεράρχης ήταν καλοδιάθετος. Κάποια στιγμή γύρισε στον Ζουζγκώφ και του παραπονέθηκε ήρεμα:

-Στο Αστυνομικό Τμήμα της Μοτοβίλιχα μου φέρθηκαν καλύτερα. Εκεί δεν με χλεύαζαν…

Αντί γι’ άλλη απόκριση ο Ζουζγκώφ του είπε οργισμένα:

-Ανακαλέστε την απόφαση για απεργία των παπάδων!
-Όχι, δεν θα την ανακαλέσω. Γνωρίζω καλά ότι με πάτε για εκτέλεση.

Ακολούθησαν την κεντρική οδό Σιμπίρσκι και βγήκαν από την Περμ. Πέντε βέρστια μακριά από την πόλη έστριψαν αριστερά και μπήκαν στο δάσος. Σταμάτησαν εκατό μέτρα πιό πέρα και κατέβηκαν από την άμαξα.

Ο Ζουζγκώφ έδωσε στον αρχιεπίσκοπο ένα από τα σκαπτικά εργαλεία, που είχαν πάρει μαζί τους, και τον πρόσταξε:

-Σκάψε τον τάφο σου!

Ο ιεράρχης άρχισε να σκάβει. Τον βοηθούσαν οι τρεις Λιθουανοί. Όταν τελείωσε, ο Ζουζγκώφ του έδωσε νέα προσταγή:

-Έλα, ξάπλωσε!

Υπάκουσε. Ο τάφος, όμως, ήταν μικρός και δεν τον χωρούσε. Σηκώθηκε και έσκαψε λίγο ακόμα. Ξάπλωσε για δεύτερη φορά στον τάφο, αλλά αυτός και πάλι αποδείχθηκε μικρός. Με το τρίτο σκάψιμο τον έφερε στα μέτρα του. Τότε ζήτησε την άδεια να προσευχηθεί. Του το επέτρεψαν. Προσευχήθηκε γύρω στα δέκα λεπτά. Έπειτα, αφού στράφηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και ευλόγησε από μακριά το ποίμνιο του, είπε στους δήμιους του:

-Είμαι έτοιμος.
-Δεν θα σε τουφεκίσω, τον απείλησε ο Ζουζγκώφ. Ζωντανό θα σε θάψω, αν δεν ανακαλέσεις την απόφαση για την απεργία.
-Δεν θα την ανακαλέσω ποτέ, αποκρίθηκε ο ιεράρχης, ξαπλώνοντας στον τάφο.

Οι Λιθουανοί άρχισαν να τον σκεπάζουν με χώμα.

Ο Ζουζγκώφ πυροβόλησε μερικές φορές. Το σώμα του αρχιεπισκόπου ήταν εντελώς ακίνητο. Στη συνέχεια ο Πλατούνωφ πυροβόλησε δύο φορές. Τέλος, ο Ζουζγκώφ έριξε τη χαριστική βολή. Σε λίγο το μαρτυρικό λείψανο ήταν θαμμένο στη γη….

Σαν επίλογος

Στην τελευταία πασχαλινή εγκύκλιό του προς το πλήρωμα της Εκκλησίας της Περμ ο άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος έγραφε:

“Πέρασε ένας χρόνος αφ’ ότου η ζωή μας μετατράπηκε σε σκόνη από το φύσημα της βουλήσεως του Θεού, που μας εγκατέλειψε πρόσκαιρα και παιδαγωγικά. Με τέτοιους σκληρούς τρόπους συνέτιζε ο Κύριος το γένος μας από τα πανάρχαια χρόνια. Μέσα στα πιο τρομερά γεγονότα της ζωής, μέσα στις πιο μεγάλες συμφορές, όχι μόνο ορισμένοι άνθρωποι αλλά και λαοί ολόκληροι συναισθάνονταν την αδυναμία τους, αναγνώριζαν την αμαρτωλότητά τους και επέστρεφαν στον παντοδύναμο Προνοητή…

Ας παραδεχθούμε την ενοχή μας ενώπιον του Θεού, ας παραδεχθούμε πως Εκείνος μόνο έχει τη δύναμη να μας σώσει, και ας ζητήσουμε ολόψυχα τη βοήθειά Του. Βλέπουμε ήδη, άλλωστε, ότι μας ευλογεί το παντοκρατορικό Του χέρι. Κοιτάξτε πόσο μας ωφέλησαν, πόσο μας αφύπνισαν, πόσο μας ψύχωσαν τα διατάγματα για την πίστη και την Εκκλησία, που εκδόθηκαν πρόσφατα στη χώρα μας. Η θύελλα σκορπίζει τον βαρύ, πυρωμένο και πνιγερό αέρα… Μπροστά στον κίνδυνο της στερήσεως της ελευθερίας τους, της ελευθερίας να πιστεύουν και να προσεύχονται, οι ορθόδοξοι Ρώσοι απέκτησαν πιο θερμή πίστη και πιο θερμή αγάπη προς την Εκκλησία…

Υπήρξαν αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί που αναδείχθηκαν μάρτυρες και ομολογητές. Και οι πιστοί λαϊκοί με αυτοθυσία όρθωσαν το ανάστημά τους για την υπεράσπιση της πίστεως και της αγίας Εκκλησίας. Ήδη πολλοί, σε διάφορους τόπους, θυσίασαν και τη ζωή τους για την πίστη. Ο Κύριος ας αναπαύσει τις ψυχές τους και ας ελεήσει με τις προσευχές τους κι εμάς και τη Ρωσία”.

Άγιε του Θεού ιερομάρτυρα Ανδρόνικε, πρέσβευε υπέρ ημών.

Πηγή:

https://proskynitis.blogspot.com

https://proskynitis.blogspot.com/2014/06/7-1918.html

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ